Een trappenhuis van een school, de paskamer van een winkel na sluitingstijd. We schrijven monologen vanuit een personage dat vastzit op een aantal vierkante meters. Van daaruit maken we de ruimte steeds kleiner. Personages blijven ergens plakken, omdat iets of iemand ze daar houdt. Of kleiner. Iemand kan geen stap meer zetten door een interne of externe oorzaak. Of nog kleiner. Iemand zit klem in zijn hoofd waar gedachtes zich keer op keer herhalen. Waar woorden niet meer over de lippen vloeien. Hoe kleiner de ruimte, hoe groter het drama kan zijn. Iedereen volgt deze week deels een persoonlijk onderzoek aan de hand van eigen fascinaties binnen dit thema.